شهر از نو (مخاطب: اولیا و همکاران)

مقاومت شهرها و ساکنانشان در برابر فجایع گوناگون، امروزه برای ما به موضوعی شخصی بدل شده است. مرزهای دنیای مدرن از دیوارهای خانه‌ها فراتر رفته و کوچه، محله، شهر و کشور را درنوردیده است. امروزه جنگ، حملات تروریستی، زلزله، آتش‌سوزی و مانند آن‌ها، در قالب یک «ترومای جمعی» تجربه می‌شوند.

اگرچه نمی‌توان بر رخدادهای تروماتیک به‌طور کامل سیطره یافت، اما می‌توان از آن‌ها عبور کرد. اما شهرها و شهروندان چگونه توانسته‌اند در طول تاریخ، مصائبِ فجایع مختلف را تاب بیاورند؟

برای نجات و گذار از ناپایداری به پایداری - و از تسلیم به تاب‌آوری - به ابزارهای بیشتری نیاز است؛ جایی که تنها دارایی واقعی ساکنان، «باور فردی و عمل جمعی» است. چه بسیار بودجه‌های کلانی که به دلیل بی‌عملی و انفعال شهروندان هدر رفته‌اند! در این میان، یکی از کلیدی‌ترین اقدامات، «بیان روایت» است. فجایع به روایت‌ها نیازمندند تا معنا پیدا کنند. روایتگری همچون معجزه عمل می‌کند و از دل مصیبت‌ها، خیر و برکت بیرون می‌کشد. همان‌طور که در کتاب شهر از نو می‌خوانیم: «شهرها با کدام روایت از پس فاجعه برمی‌آیند؟»